Wirusowe zapalenie wątroby - objawy i leczenie

Jest najczęstszą chorobą zakaźną. Za WZW odpowiadają wirusy. Potocznie jest nazywana żółtaczką, chociaż czasami schorzenie może przebiegać także bez zażółcenia skóry. Poszczególne typy wirusowego zapalenia wątroby oznacza się literami.

Obecnie znanych jest sześć wirusów pierwotnie uszkadzających wątrobę. W Polsce najczęściej występują WZW typu A, B i C.

WZW typu A

To najmniej groźna postać zapalenia wątroby, ponieważ wywołuje ostre reakcje, ale nie przechodzi w stan przewlekły. Jest nazywana chorobą brudnych rąk albo żółtaczką pokarmową.

Reklama

Najczęściej zapadają na nią dzieci w wieku szkolnym i młodzi. Zakażenie rozprzestrzenia się drogą pokarmową lub fekalnooralną (np. spożywając potrawy przygotowane przez osobę chorą, która nie umyła rąk po wyjściu z toalety). Można się też zarazić surową lub źle przyrządzoną żywnością.

Objawy zapalenia występują nagle. Są to zazwyczaj gorączka, osłabienie, nudności, dolegliwości żołądkowe, ból pod prawym żebrem, brak apetytu. Po kilku dniach może pojawić się zażółcenie skóry (potocznie: żółtaczka). Ok. 25 proc. chorych czuje się dobrze.

Choroba może nasilać się przez dwa tygodnie, a w ciągu następnych zanikać. Najbardziej zakaźna jest w ciągu 2 tygodni poprzedzających wystąpienie objawów.

Okres wylęgania trwa od 15 do 50 dni. WZW A potwierdzają badania krwi (patrz tabelka). Przebycie zakażenia daje dożywotnią odporność. Leczenie jest objawowe. Przed zachorowaniem zabezpiecza szczepionka i higiena.

WZW typu B

Tzw. żółtaczka zakaźna, kiedyś zwana wszczepienną, to najczęstsza postać choroby. Wirus wykrywany jest we krwi, ślinie, nasieniu i innych płynach ustrojowych. Aby wywołać zakażenie, musi się dostać do krwiobiegu, co może nastąpić poprzez kontakt seksualny, przetoczenie krwi, iniekcję zakażoną igłą, wspólne używanie szczoteczki do zębów, żyletki czy sztućców.

Można nim zarazić dziecko w łonie matki i zaraz po porodzie. U większości osób choroba przebiega łagodnie, ale niektórzy bardzo cierpią. Cięższy przebieg stwierdza się u chorych powyżej 40. roku życia. Okres wylęgania waha się od 6 tygodni do 6 miesięcy.

WZW B można rozpoznać za pomocą badań krwi. Wirus jest bardzo odporny. W postaci tzw. piorunującej i przewlekłej stosuje się zazwyczaj interferony i analogi nukleozydowe/nukleotydowe. Leki mają hamować namnażanie się wirusa, ale nie w każdym przypadku są skuteczne.

WZW B jest chorobą, której można zapobiegać przez szczepienia. Dziś są już szczepionki skojarzone przeciwko WZW A+B. Od 1994 r. szczepionkę przeciwko WZW B podaje się wszystkim noworodkom w pierwszej dobie życia. Jest to także obowiązkowe szczepienie dla pracowników służby zdrowia, studentów uczelni medycznych, podopiecznych zakładów opiekuńczych i chorych na WZW C.

WZW typu C

Ze względu na długi i bezobjawowy przebieg choroby, mówi się o niej „cichy zabójca” lub „bomba zegarowa”. Wirus najczęściej rozprzestrzenia się przez krew. U zakażonych w ciągu 10 lat może doprowadzić do marskości wątroby.

Większość zakażonych osób staje się przewlekłymi nosicielami i do końca życia zaraża innych. W leczeniu stosuje się leki nowej generacji o bezpośrednim działaniu przeciwwirusowym. Dodaje się je do standardowej terapii dwulejkowej, opartej na interferonie alfa i rybawirynie (tzw. terapia trójlekowa).

Przełomem okazała się terapia bezinterferonowa, która w Polsce jest na razie dostępna dla osób zakażonych określonymymi genotypami HCV. Wciąż trwają prace nad szczepionką zapobiegającą zakażeniu wirusem C.

dr Leszek Marek Krześniak

Artykuł pochodzi z kategorii: Choroby

Tele Tydzień

Zobacz również

  • Wrażliwi na pogodę

    Gdy nadciąga burza, szaleje wiatr lub zmienia się ciśnienie, co bardziej wrażliwe osoby stają się rozdrażnione, boli je głowa, mają problemy z koncentracją, snem albo odczuwają bóle mięśni i stawów. więcej